مورتالیته و جیغ سیاه

مورتالیته و جیغ سیاه اثر زویا طاوسیان.

کتاب شرح خاطرات یه رزیدنت زنانه. که سختی های رشتش و البته جو منفی حاکم توی بعضی بخشای بیمارستانا رو به تصویر می کشه.

کتاب از چند جهت نکات مثبتی داشت. یکی اینکه توی جو فعلی که هجمه به پزشکا پرتاب سه امتیازی محسوب میشه!! و همیشه و همیشه حرف از درامد پزشکا و قصور پزشکیه، اینکه یه بخش خیلی خیلی کوچیک از سختی کارشون رو به تصویر کشیده واقعا قابل ستایشه. از طرف دیگه کتاب به شدت جذاب و روانه و خوندنش خیلی لذت بخشه.

و اما نکات منفی کتاب از نظر من. با توجه به دوستای پزشکی که دارم و تعاریفی که از بخش زنان شنیدم، کتاب به شدت جا داشت که جذاب تر باشه. بخصوص اگر یه قسمتی از کتاب هم به بیمارای جذاب و قابل توجه پرداخته می شد. بخصوص اینکه فقر فرهنگی جامعه به شدت توی بخش زنان قابل توجهه. مادرای کم سن، دختر بچه های متاهل، جامعه ی مردسالاری که همیشه طالب فرزند پسره و ... از طرف دیگه، با وجود روان بودن کتاب، نمیشه اینو نادیده گرفت که نویسنده قلم خیلی جذابی نداره. بلاگرایی هستن که مدت هاست وبشونو میخونم و معتقدم خیلی خیلی زیباتر رشتشون رو به تصویر کشیدن. نکته ی بعدی هم بخش بندی کتابه. اینکه توی بخش اول به سال های اول تا چهارم تحصیلش می پردازه و بعد توی بخش های بعدی کتاب، مجددا خاطراتی رو از سال های اول و دوم تحصیلش میگه. بنظرم بهتر بود که این توالی زمانی رعایت بشه.

پ ن: با وجود همه ی روحیه ی فمینیستیم، بنظرم بخش هایی از بیمارستان که کاملا تک جنسیتی هستن اون تعادل لازم رو ندارن و تحملشون مسلما سخت تره. هربار به بخش زنان، جو نه چندان خوبش و البته سختی هاش فکر می کنم، خوشحال میشم ازین که شب انتخاب رشته، پزشکی از اولویت اولم خارج شد. و البته تمام مدت حین خوندن این کتاب به این فکر میکردم که واااقعااا این کار از لحاظ روانی از توان من خارجه. واقعا دمشون گرم بابت همه ی تلاش و زحمتشون.

پ ن 2: مثلا قرار بود تو دوران امتحانات کتاب نخونم. توی این چند روز سه تا کتاب تموم کردم :||||||