آخرین نامه ی معشوق

آخرین نامه ی معشوق اثر جوجو مویز.

داستان درمورد زنی هستش که یه تصادف شدید داشته و بعد از سپری کردن روزای زیادی توی بیمارستان به هوش میاد و متوجه میشه بخشی از حافظشو از دست داده.همسرش و هیچ کدوم از اطرافیانش حرفی از حادثه ای که واسش رخ داده و گذشته ای که داشته نمیزنن. بعد از مدت ها، به مرور رد پایی از یک عشق ممنوعه رو توی زندگیش میبینه. قسمت دیگه ای از داستان، روایتی از چهل سال بعده.زن روزنامه نگاری که درگیر روابط عاطفی پیچیده ای توی زندگیشه و عاشق یه مرد متاهله. یه روز بطور اتفاقی اسنادی رو توی بایگانی دفتر روزنامه میبینه، که این دو داستان رو به هم مرتبط میکنه.

اولش که این کتابو دیدم به خودم گفتم بازم یه عاشقانه ی عامه پسند دیگه از نویسنده ای که به لطف شو آف های اینستاگرامی و فیلم و کتاب "من پیش از تو" ،توی ایران معروف شده.(همونطوری که روزی یه ترجمه ی جدید از اثار قدیمی این نویسنده به بازار میاد) ولی خب مثل همیشه نتونستم درمقابل وسوسه ی خوندن تازه های نشر مقاومت کنم.

بطور کلی کتاب نسبتا خوبی بود. از خوندنش پشیمون نیستم و سیر خوندن کتاب آزاردهنده پیش نرفت. سبک نگارشی نویسنده رو میپسندم. زیبا و روان مینویسه و از طرف دیگه، جا به جایی های مداوم زمان روایت داستان، جذابیت کتابو بیشتر میکنه. ولی خب از طرف دیگه، کتاب کلیشه های عاشقانه ی خاص خودشو هم داشت. میتونم بگم هر قسمتی از کتاب، برای من یاداور یه کتاب دیگه بود. که خب البته لزوما دلیل بر ایده گرفتن نویسنده از کتاب های دیگه نیست. علاوه بر اون مطمئنم فیلمی با همین مضمون دیدم ولی متاسفانه اسمش رو به خاطر نمیارم. بطور کلی کتاب نسبتا خوبی بود. ولی نه چندان مطابق سلیقه ی من.چون معمولا کتاب های عاشقانه رو نمی پسندم و نمیخونم.