مرگ فروشنده

مرگ فروشنده اثر آرتور میلر.

توی این نمایشنامه داستان پیرمرد شصت ساله ای روایت میشه که همه ی سال های عمرشو یه فروشنده ی دوره گرد بوده و الان اخراج شده و کاملا درموندست. اختلال حافظه پیدا کرده و مدام گذشته رو خیلی واضح جلوی چشماش میبینه. دو تا پسر داره که اونا هم توی کارشون ناموفق بودن و یکی از پسراش به دلیل نامعلومی از پدرش نفرت پیدا کرده.

گفته میشه ایده ی اولیه ی فیلم "فروشنده" ی اصغر فرهادی از این نمایشنامه گرفته شده ولی بنظر من این نمایشنامه و اون فیلم نامه کاملا از هم مجزان. فقط شباهت های خیلی زیادی بین پیرمرد توی فیلم و مرد فروشنده توی این کتاب وجود داره. کتاب خیلی جذاب و دوست داشتنی ای برای من بود. یکی از جذاب ترین نکات فیلم و کتاب برای من، توصیف آدمای کاملا خاکستری بود. برخلاف اون چیزی که معمولا توی کتابا و فیلما میبینیم که آدما مطلق سیاه یا سفیدن، توی این دو داستان شخصیتی رو میبینیم که اتفاقا خیلی شریف بنظر میرسه، خیلی زحمتکش و بعضا درموندست ولی میتونه اشتباهات فاحشی داشته باشه. اینکه لزوما آدمای رذل و سیاه و حقه باز اشتباهات بزرگ ندارن. همه ی آدما میتونن اشتباهات خاص خودشونو داشته باشن. انقدری که من حین خوندن کتاب نمیدونستم که باید نسبت به مرد حس ترحم و دلسوزی داشته باشم، یا حس خشم و نفرت. دقیقا تناقضی که برای پسر پیرمرد هم وجود داشت..