من او

من او اثر رضا امیرخانی.

داستان درمورد پسر (فکر کنم) ده دوازده ساله ی یه خانواده ی مذهبی و پولداره که عاشق دختر هفت ساله ی خدمتکارشون میشه.

معمولا هیچ کتابی رو نصفه و نیمه رها نمیکنم، هرچقدر هم بد باشه تا پایان تحملش میکنم. ولی این کتاب افتضاح بود. انقدری بد بود که ادامه دادنش خیانت در حق زمانم و چشمام بود! نمیتونم بفهمم یه همچین فاجعه ای چطوری میتونه انقدر معروف بشه. تلاش نویسنده برای خیلی پاک و مبرا نشون دادن خانواده های مذهبی حال به هم زن بود! اینکه همین نگاهای عاشقانه و ... اگر برای دیگران باشه علتش میشه حضور شیطان و گناه. اما اگر خانواده های مذهبی باشن میشه عشق پاک و صادقانه و نگاه ویژه ی خداوند! از طرف دیگه، تعریف عشق برای بچه های هفت ، هشت ساله رو واقعا درک نمیکنم.. عشق های بچگانه، عشق پسر پولدار به دختر فقیر، تبدیل داستان به یه تراژدی!!! و عشق ناکام و ... هوفففف!!! دیگه هرگز امیرخانی نمیخونم.. هرگز!